Την πρώτη φορά που βλέπω ένα διαδικτυακό παιχνίδι, κατακλύζομαι από περιέργεια
Όταν σπούδαζα στο επαγγελματικό σχολείο, διάλεξα ως κύριο πεδίο την επιστήμη των υπολογιστών. Δεν είχε περάσει πολύς καιρός που ήμουν στο σχολείο όταν άκουσα από έναν συμμαθητή πως πολλοί άνθρωποι έπαιζαν διαδικτυακά παιχνίδια και πόσο διασκεδαστικά και ενδιαφέροντα ήταν και πως εκείνοι που δεν μπορούσαν να τα παίξουν ήταν πίσω από την εποχή τους. Ακούγοντας τον συμμαθητή μου να το λέει αυτό, το ενδιαφέρον μου για να παίξω αυτά τα παιχνίδια κορυφώθηκε κι άλλο, και έτσι, με το μυαλό μου γεμάτο περιέργεια, ξεκίνησε η καριέρα μου στα παιχνίδια.
Πριν περάσει πολύς καιρός από την πρώτη μου επαφή με τα διαδικτυακά παιχνίδια, με είχαν κυριεύσει. Αυτό συνέβη επειδή, σ’ αυτά τα παιχνίδια, μπορούσα να κάνω πολλά πράγματα που δεν μπορούσα να κάνω στην πραγματική ζωή. Μπορούσα, για παράδειγμα, να οδηγώ αυτοκίνητα και να πηγαίνω όπου ήθελα, και αυτό με έκανε να νιώθω υπέροχα. Μπορούσα, επίσης, να οδηγήσω ένα άρμα μάχης ή να πιλοτάρω ένα σκάφος και να πολεμήσω με τους εχθρούς, και όταν νικούσα έμενα με μια υπέροχη αίσθηση ολοκλήρωσης. Το απολάμβανα πολύ, είτε έπαιζα απλώς ένα παιχνίδι είτε νικούσα σε μια μάχη. Κάθε φορά που σταματούσα να παίζω ένα παιχνίδι, σκεφτόμουν συνεχώς πώς να νικήσω τους εχθρούς μου στο συντομότερο δυνατό διάστημα και να σημειώσω ένα ακόμη καλύτερο σκορ στη μάχη… Μ’ αυτόν τον τρόπο, το μυαλό μου σταδιακά κατακλύστηκε με όλων των ειδών τα παιχνίδια. Τα σκεφτόμουν όλη μέρα κι όλη νύχτα, κι είχα φτάσει στο σημείο να φωνάζω τα ονόματα αυτών των παιχνιδιών στα όνειρά μου.
Read More »